slide1.jpg

«Να πάω στον Αρη κι' ας πεθάνω»

Η δημοσιογράφος, Αναστασία Στεπάνοβα, από τη Μόσχα και ο τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, Αρτιόμ Γκοντσαρόφ από το Βορόνεζ, είναι δύο επιλαχόντες, που μαζί με άλλα 1056 άτομα πέρασαν στο δεύτερο γύρο για την επιλογή των υποψηφίων που θα στελεχώσουν την επανδρωμένη αποστολή για τον Άρη με τον ονομασία «Mars-One». Σε συνέντευξη που παραχώρησαν στην ΡΒΤΗ, μίλησαν για τα όνειρά τους, για το πώς βλέπουν το ταξίδι και πως είναι να προετοιμάζεσαι για να αντιμετωπίσεις τις

προκλήσεις ζωής και θανάτου.

Αναλυτικά, η συνέντευξη έχει ως εξής:

ΕΡ: Η ερώτηση που αυτονόητα έρχεται πρώτη, είναι: Τι σας ενέπνευσε για να συμμετάσχετε στο Mars One;

Αναστασία: Έμαθα για το πρόγραμμα το 2013 από ένα δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση. Εκείνη την εποχή, ήμουν προβληματισμένη για το τι θα κάνω στη ζωή μου και τότε κατάλαβα: Το όνειρό μου να γίνω κοσμοναύτης δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι επιστήμονας, ούτε κάποια προσωπικότητα με ειδικές γνώσεις για να με πάρουν στο διαστημόπλοιο, τέλος, δεν είμαι πλούσια –εκατομμυριούχος- για να πληρώσω για ένα τέτοιο ταξίδι. Και εκείνη τη στιγμή βλέπω στην οθόνη της τηλεόρασης: Καθένας που το επιθυμεί, μπορεί να δοκιμάσει! Αποφάσισα ότι ήταν ένα σημάδι και θα πρέπει ν’ αρπάξω την ευκαιρία.

Αρτιόμ: Έμαθα για το πρόγραμμα το 2011. Βρισκόμουν στη δουλειά μου και διαβάζοντας διάφορα άρθρα στη Wikipedia για το διάστημα, έτυχε να κάνω link σε ένα άρθρο για το πρόγραμμα Mars One. Από αυτό ξεκίνησαν όλα.

Ταξίδι στο όνειρο

ΕΡ: Δηλαδή και οι δύο σας είχατε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το διάστημα. Από πού σας προέκυψε αυτή η αγάπη για το διάστημα; Σας αρέσει να διαβάζετε βιβλία επιστημονικής φαντασίας; Ή είναι όπως στο παλιό ανέκδοτο που λέει: Όλα τα αγόρια στη Σοβιετική Ένωση ονειρεύονταν να γίνουν κοσμοναύτες, επειδή ήταν ο μόνος τρόπος για να «φύγουν» έξω από τη χώρα;

Αναστασία: Όχι, δεν είναι έτσι. Νομίζω ότι και το όνειρο του κάθε σοβιετικού νέου δεν ήταν γι’ αυτό που είπατε. Ονειρεύονταν να γίνουν ήρωες, να κάνουν κάτι το ουσιαστικό. Αυτό, είναι και το δικό μας όνειρο. Θαυμάζω τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, είναι για μένα πραγματικοί ήρωες που δεν φοβήθηκαν να ακολουθήσουν το όνειρό τους και να κατάφεραν να κατακτήσουν ότι είχαν ονειρευτεί. Μακάρι να είχαμε περισσότερο από τον ιδεαλισμό τους και σήμερα, αντί για τον κυνισμό που κυριαρχεί. Τέλος πάντων, εγώ δεν «φεύγω» από τη Γη, είμαι μια χαρά εδώ. Απλά πάντα πίστευα ότι είμαστε εδώ για να κάνουμε κάτι μεγαλύτερο.

Αρτιόμ: Ο κόσμος της φαντασίας έχει για μένα και άλλες διαστάσεις, εκτός από τη διαστημική περιπλάνηση. Για παράδειγμα, έχω ονειρευτεί πως ζω σε πράσινο γκαζόν κάτω από ένα θόλο, ή σε νερόμυλο, δίπλα στο ποτάμι. Κάτι παρόμοιο – ονειρικό- είδα και στο ταξίδι στον Αρη. Αυτό ήταν που μ’ έσπρωξε να δηλώσω συμμετοχή. Πολύ περισσότερο που πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία να κάνουμε κάτι μεγάλο. Θα είμαστε εμείς αυτοί που θα πετάξουν πρώτοι σε άλλο πλανήτη και σε μόλις δύο χρόνια, ξεκινώντας από το μηδέν, θα προετοιμάσουμε το έδαφος για να έρθουν κι' άλλοι άνθρωποι. Είναι απλά, φανταστικό!

Η Νέα Γη

ΕΡ: Αν σας επιτρέψουν να πάρετε μαζί σας στον Άρη μόνο ένα πράγμα, τι θα πάρετε;

Αρτιόμ: Θα έπαιρνα μαζί μου ένα σκληρό δίσκο τεράστιας χωρητικότητας, γεμάτο με ταινίες, βιβλία, φωτογραφίες, μουσική ...

Αναστασία: Θα έπαιρνα μαζί μου μια γάτα. Αν και σίγουρα δεν θα επιτρέπεται... Αλλά, θα το ήθελα πολύ. Ελπίζω, ότι για πειραματικούς σκοπούς θα πάρουν κάποια ζώα στο σκάφος.

ΕΡ: Η τελική ομάδα που θα ταξιδέψει στο διάστημα, σίγουρα θα διαμορφωθεί έτσι ώστε θα υπάρχουν άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς. Ποιό νομίζετε ότι θα είναι το πολιτικό σύστημα στον Άρη;

Αναστασία: Νομίζω ότι σε κάθε πλήρωμα πρέπει υπάρχει καπετάνιος που θα παίρνει τις υπεύθυνες αποφάσεις. Αυτός, πρέπει να είναι έξυπνος και ικανός. Μια εξαιρετική προσωπικότητα...

Αρτιόμ: Έτσι, θα έχουμε μοναρχία! (γελάει). Στην πραγματικότητα, στην ομάδα σίγουρα θα υπάρχουν εκπρόσωποι από τέσσερις ηπείρους.

Αναστασία: Στην ομάδα θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ένας Ρώσος! Και σίγουρα ένας Αμερικανός.

ΕΡ: Και για το θέμα της συνέχισης της ζωής στο νέο πλανήτη;

Αναστασία: Αυτό που ρωτάτε μέχρι στιγμής δεν έχει ούτε καν τεθεί σε συζήτηση. Είναι πολύ επικίνδυνο. Και ακόμα, αν μια γυναίκα καταφέρει να γεννήσει εκεί, δεν είναι σαφές τι θα συμβεί με το παιδί, πώς θα είναι.

Αρτιόμ: Να δοκιμάσουμε βέβαια, μπορούμε... Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς αυτό είναι δυνατό να γίνει με τη διαφορετική βαρύτητα του πλανήτη και την ακτινοβολία.

Εισιτήριο one-way

ΕΡ: Το ταξίδι αυτό έχει πολλούς επικριτές. Μερικοί μάλιστα αναφέρονται σε αυτό σαν μια «μαζική αυτοκτονία». Πώς νιώθετε για το ότι είναι στη μοίρα των μελών της αποστολής να πεθάνουν στον Κόκκινο Πλανήτη;

Αρτιόμ:Οι άνθρωποι σταματούν πάντα άλλους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν κάτι μεγάλο. Έτσι ήταν μάλλον, όταν οι άνθρωποι αναχωρούσαν για το πρώτο ταξίδι στην Αμερική ή για την Αυστραλία. Και πάντα υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι «δεν θα τα καταφέρετε». Αλλά υπήρχαν και οι άλλοι άνθρωποι. Αυτοί που προσαρμόστηκαν στις δύσκολες συνθήκες της ζωής και κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους.

Αναστασία:Το σύνθημά μου είναι: «Να δω το διάστημα και ας πεθάνω». Μόλις θα εκπληρώσω το όνειρό μου, μπορώ να πεθάνω ήσυχη. Αλλά δεν είμαι αυτοκτονική, αγαπώ τη ζωή. Δεν φοβάμαι όμως να πεθάνω στον Άρη.

ΕΡ: Και αν παρ’ όλα αυτά, εμφανιστεί η δυνατότητα επιστροφής στη Γη;

Αρτιόμ:Γιατί να επιστρέψουμε; Ας πούμε ότι έχουμε ζήσει εκεί πενήντα χρόνια και όλες οι επαφές που μας συνδέουν με τη Γη έχουν χαθεί. Να γυρίσουμε πίσω μόνο για να δούμε και πάλι το γαλάζιο ουρανό; Δεν ξέρω. Για να δούμε τους απογόνους των συγγενών μας; Έτσι γενικά και αόριστα, δεν βλέπω το λόγο.

Αναστασία:Εξαρτάται από το πώς θα περνάμε το χρόνο μας εκεί. Σε κάθε περίπτωση, θα είναι πολύ δύσκολο σωματικά. Θα ήθελα να επιστρέψω, αν εκείνη τη στιγμή θα ήταν ζωντανοί οι γονείς μου. Έτσι απλά, όχι.

Πηγή:http://rbth.gr/

 

 acservice.gr